lllazaros

ΜΗ ΚΡΙΝΕΤΕ ΔΙΑ ΝΑ ΜΗ ΚΡΙΘΗΤΕ

Πάτερ, δεν θέλω να με λυπηθείς, αλλά να προσευχηθείς…

¨Πάτερ, νιώθω ότι με τον άντρα μου ζούμε σαν συγκάτοικοι σε δυο παράλληλες γραμμές που σπάνια ενώνονται. Ενώ με τους συγγενείς και τους φίλους του μιλάει, γελάει, περνάει αρκετές ώρες της νύχτας μαζί τους για να βλέπει ποδόσφαιρο ή να παρακολουθεί ταινίες στα σπίτια τους, όταν επιστρέφει στο σπίτι, είναι κατσούφης, αμίλητος θυμωμένος και βρίσκει πάντα λόγους για να με αποπαίρνει. Του μίλησα πολλές φορές, του είπα πώς νιώθω, όταν μάλιστα κάνω λάθος του ζητώ και συγνώμη, όμως αυτός παραμένει το ίδιο. Το χαμόγελο του θα ήταν το πιο πολύτιμο και ακριβό για μένα, κι όμως, ποτέ δε μου χαμογελά, και σπάνια με αγγίζει με τρυφεράδα. Θέλω να το βλέπω σαν τον προσωπικό μου σταυρό, όμως πολύ φοβάμαι πως αν κρυώσουν μέσα μου τα αισθήματα γι αυτόν, τότε θα κάνω πράγματα τα οποία δε θέλω. Δε σου τα λέω όλα αυτά, πάτερ, για να με λυπηθείς, μα για να προσευχηθείς…

Πηγή: https://www.facebook.com/AndreasKonanosPage

Advertisements

Σεπτεμβρίου 7, 2015 - Posted by | Uncategorized

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: